Laser firmy Sansa
Najnowszy na Śląsku laser do leczenia prostaty

Leczenie prostaty

Co to jest gruczoł krokowy?

Gruczoł krokowy, powszechnie wśród pacjentów nazywany prostatą, jest jednym z elementów męskiego układu moczowo-płciowego. W środowisku medycznym zamienna nazwa na gruczoł krokowy to stercz. Stanowi ważną część w mechanizmie oddawania moczu, erekcji oraz ejakulacji (wytrysku nasienia).

 

Gruczoł krokowy położny jest w obrębie miednicy mniejszej poniżej pęcherza moczowego. Kształtem porównywalny jest do odwróconego stożka, gdzie podstawa graniczy z dnem pęcherza. Składa się z dwóch płatów bocznych i płata środkowego. Centralnie przez miąższ gruczołu przebiega cewka moczowa, tym samym zmiany rozrostowe, które zachodzą w obrębie narządu, powodują bezpośredni ucisk na cewkę moczową i powodują utrudniony przepływ moczu. Większość zaburzeń mikcji u mężczyzny spowodowana jest łagodnym rozrostem stercza (BPH).

Co to jest BPH?

BPH (z ang. benign prostatic hyperplasia) oznacza  łagodny rozrost stercza i stanowi określenie  zmian patofizjologicznych, które zachodzą w obrębie gruczołu krokowego i które są przyczyną zespołu dolegliwości ze strony dolnych dróg moczowych – LUTS (z ang. Lower Urinary Tract Syndroms). Część mężczyzn odczuwa nieznaczne dolegliwości, ale niektórzy pacjenci mają silne zaburzenia mikcji wymagające leczenia farmakologicznego lub chirurgicznego.

Nazwa opisywanej jednostki chorobowej – „łagodny rozrost stercza”, podkreśla że schorzenie ma charakter łagodny i związane jest z rozrostem komórek  gruczołowych i mięśniowych, czyli fizjologicznych elementów tego narządu. Łagodny rozrost stercza nie jest schorzeniem onkologicznym, a zaburzenia z nim związane nie są spowodowane guzem nowotworowym. Choć dokładna przyczyna BPH pozostaje nieznana, uważa się że hormon o nazwie  dihydrotestosteron jest odpowiedzialny za rozrost gruczołu krokowego.  Czynniki wzrostu komórkowego i genetyka również mogą odgrywać rolę, zwłaszcza u młodych mężczyzn, u których pojawiają się objawy związane z istotnym klinicznie BPH.

Jakie są objawy u pacjentów z BPH?USG

Zaburzenia mikcji spowodowane BPH pojawiają się przeważnie u mężczyzn po 60 roku życia, a czasami nawet po skończeniu 50 lat. Objawy łagodnego rozrostu stercza dzielimy na dwie grupy. Pierwsza grupa to objawy, które pochodzą ze strony przeciążonego pęcherza moczowego i do których zaliczamy oddawanie moczu w nocy (nykturia), częstomocz w ciągu dnia, silne parcie na moczu, a czasami nawet nietrzymanie moczu z powodu silnego parcia bądź też ból.

Druga grupa to objawy związane z zaburzeniami opróżniania pęcherza tzw. „przeszkodowe”.    Objawy tej grupy obejmują osłabienie strumienia moczu, wyczekiwanie na rozpoczęcie mikcji oraz wydłużony czas trwania mikcji, przerywany strumień moczu, wykapywanie moczu po mikcji, uczucie zalegania moczu w pęcherzu po mikcji, a w ostateczności zatrzymanie moczu.

Jaka jest diagnostyka w BPH?

Diagnostyka objawów ze strony dolnych dróg moczowych obejmuje przeprowadzenie wywiadu z pacjentem, badanie fizykalne, zlecenie badań laboratoryjnych jak i też wykonanie USG oraz przepływu cewkowego. Wywiad skupiony jest głównie na zaburzeniach mikcji.

USGBadanie fizykalne skupione jest na  ocenie zewnętrznych narządów płciowych oraz badaniu przez odbyt  (badanie per rectum, DRE). Badanie przez odbyt jest podstawowym elementem diagnostyki BPH. Badający ocenia  wielkość gruczołu, elastyczność, jego kształt i powierzchnię oraz sprawdza czy pacjent odczuwa dolegliwość bólową podczas badania.

Stwierdzenie w badaniu DRE  niejednorodnej struktury, wzmożonej spoistości narządu, bądź też wyczucie guzka mogą nasuwać podejrzenie raka stercza. Badanie per rectum jest podstawowym badaniem w trakcie pierwszej wizyty, które pozwala na postawienie wstępnej diagnozy.

Badania laboratoryjne obejmują przede wszystkim badanie ogólne moczu, stężenie kreatyniny oraz poziom PSA (z ang. prostate specific antygen – swoisty antygen stercza).

Badanie obrazowe w diagnostyce ambulatoryjnej opiera się na przeprowadzeniu badania ultrasonograficznego – USG. Urolog w trakcie badania ocenia nerki, pęcherz moczowy, gruczoł krokowy oraz wyznacza zaleganie moczu po mikcji – PVR (z ang. Post Voiding Residiual). W określonych przypadkach wykonywane jest USG przezodbytnicze, które pozwala w sposób bardzo dokładny wyliczyć objętość stercza oraz ocenić jego wewnętrzną strukturę.

W przypadku podejrzenia choroby nowotworowej (rak stercza) wykonywana jest biopsja stercza z badaniem histopatologicznym.

Jak leczyć?

Leczenie łagodnego przerostu stercza zaproponowane pacjentowi przez urologa, powinno opierać się o stopień nasilania dolegliwości, wyniki badań oraz preferencje pacjenta. Leczenie, które można zaproponować choremu możemy podzielić na trzy główne grupy. Pierwsza z nich to  obserwacja bądź fitoterapia (preparaty ziołowe), druga to leczenie farmakologiczne, a  trzecia grupa  to leczenie operacyjne.

Leczenie farmakologiczne jest najpowszechniejszą formą leczenia BPH. Najważniejszymi preparatami stosowanymi są alfa-blokery i inhibitory 5-alfa-reduktazy. Alfa-blokery (doksazosyna, tamsulosyna, sylodosyna ) działają na receptory alfa-adrenergiczne  zlokalizowane w  mięśniach gładkich okolicy szyi pęcherza, tylnej części cewki moczowej i torebki gruczołu krokowego powodując ich relaksację i ułatwiając opróżnianie pęcherza. Odczuwalna przez pacjenta poprawa występuje  na ogół po kilku dniach leczenia. U niektórych osób leki mogą powodować spadki ciśnienia tętniczego, zawroty głowy, bądź też pojawić się może  wytrysk wsteczny.  Inhibitory 5-alfa-reduktazy (finasteryd, dutasteryd) są preparatami o działaniu hormonalnym, które blokując enzym 5-alfa-reduktazę, hamują przejście testosteronu w jego aktywną formę dihydrotestosteron. Efektem tego jest zmniejszenie objętości gruczołu  krokowego o średnio 18-28%.  Pełne działania tych preparatów osiągane jest po  minimum 6 miesiącach regularnego przyjmowania.

Chorzy, którzy nie odnieśli poprawy po leczeniu farmakologicznym, bądź pacjenci u których doszło do zatrzymania moczu, kwalifikowani są do leczenia zabiegowego. Chirurgia łagodnego przerostu stercza dzieli się na zabiegi endoskopowe i otwarte.

Zatrzymanie moczu

Zatrzymanie moczu to problem z opróżnieniem pęcherza, który może mieć postać ostrą lub przewlekłą. W pierwszym przypadku - pojawia się nagle i najczęściej objawia się całkowitą niemożnością opróżnienia pęcherza. W przypadku przewlekłego zatrzymania, w pęcherzu zawsze zostaje pewna ilość moczu. Ostre zatrzymanie moczu jest trudne do zlekceważenia, ale także w przypadku przewlekłej postaci tego schorzenia problemu nie należy ignorować, a jak najszybciej udać się do urologa.

U mężczyzn główną przyczyną jest rozrost gruczołu, który będzie uciskał cewkę moczową uniemożliwiając prawidłowe funkcjonowanie układu moczowego. Jeżeli chodzi o inne powody, które mogą wywołać problem, to wymienia się również zakażenie dróg moczowych, nadmierne spożywanie płynów (w tym alkoholu) i przyjmowanie niektórych leków.

Zatrzymanie moczu wstępnie diagnozuje się po przeprowadzeniu wywiadu z pacjentem. Oprócz niemożności opróżnienia pęcherza, na schorzenie może wskazywać także ból w podbrzuszu nasilający się wraz z parciem na pęcherz. Paradoksalnie, objawem przewlekłej postaci choroby może być również nietrzymanie moczu. By ustalić przyczyny problemu, lekarz urolog przeprowadza badanie fizykalne oraz badanie per rectum gruczołu krokowego (prostaty), dodatkowo wykonuje USG układu moczowego i stercza oraz zleca  wykonanie podstawowych badań – badanie ogólne moczu, kreatynina oraz PSA. Po określeniu przyczyn zatrzymania moczu, wdraża się optymalną ścieżkę leczenia.

Laserowe leczenie zatrzymania moczu to aktualnie najczęściej stosowana metoda leczenia silnych zaburzeń mikcji u mężczyzn oraz zatrzymania moczu.  Laserowa operacja prostaty stała się alternatywą zabiegów chirurgicznych ze względu na swoje liczne zalety. Przede wszystkim zabieg laserowy jest dla pacjenta zupełnie bezbolesny. Trwa również krótko, a jego efektem jest całkowite usunięcie problemu. Co niezwykle istotne laserowe leczenie prostaty nie wymaga długiej hospitalizacji, pacjent spędza w szpitalu średnio 2 dni. Zastosowanie czerwonego lasera redukuje do minimum ryzyko krwawienia, na drugi dzień po zabiegu mocz jest klarowny. Pacjent w zasadzie od razu może wrócić do normalnej aktywności.

Laserowa operacja prostaty

Zabieg wykonywany przy użyciu endoskopu wyposażonego w źródło światła i włókno laserowe. Narzędzie jest wprowadzane przez urologa do cewki moczowej i pod kontrolą wzroku (ekran monitora) usuwana jest przerośnięta tkanka gruczołu krokowego. Enukleacja gruczołu krokowego (DiLEP – Diode Laser Enucleation of the Prostate) – polega na sekwestracji płata centralnego i obydwu płatów bocznych gruczołu krokowego oraz przemieszczeniu ich do światła pęcherza. Ewakuacji tkanek z pęcherza można dokonać przy pomocy morcelatora lub pętli resektoskopu. Dzięki właściwościom czerwonego lasera (równoczesne wysokie pochłanianie w hemoglobinie i wodzie tkankowej),  zabieg jest praktycznie bezkrwawy, a w porównaniu z zabiegami wykonywanymi przy użyciu lasera holmowego lub Nd:Yag – znacznie krótszy. Laserowa operacja prostaty jako rodzaj techniki małoinwazyjnej zapewnia mniejszą utratę krwi, krótszy okres hospitalizacji oraz mniejsze zużycie leków przeciwbólowych. Nowoczesne zabiegi z zastosowaniem lasera czerwonego pozwalają na zapewnienie lepszych wyników pooperacyjnych, w tym lepszego strumień moczu i dużo mniejszych dolegliwości pooperacyjnych. Zastosowanie czerwonego lasera pozwala na bardzo precyzyjną operację prostaty, tym samym pacjent nie czuje po zabiegu podrażnienia ze strony dolnych dróg moczowych. Jednocześnie ryzyko utraty krwi wymagającej transfuzji oraz ryzyko rozwoju zwężeń cewki moczowej niezależnie od wielkości gruczołu krokowego są niższe niż w metodzie TURP. Zabieg operacji prostaty przy użyciu czerwonego lasera jest dla pacjenta bezpieczny i daje możliwość szybkiego powrotu do domu. Następuje szybka i długotrwała poprawa jakości życia pacjenta.

Operacja, urologZalety czerwonego lasera

Najnowocześniejszym i najmniej inwazyjnym sposobem leczenia zabiegowego BPH jest czerwony laser. Zabieg ten przeprowadzony jest w znieczuleniu w sposób, który ogranicza ryzyko krwawienia do minimum. Laserowa operacja prostaty zapewnia pacjentom maksymalny komfort, dzięki czemu w okresie pooperacyjnym chory nie odczuwa żadnych dolegliwości bólowych. Zabieg czerwonym laserem polecany jest szczególnie młodym, czynnym zawodowo mężczyzn z problemami prostaty, ponieważ gwarantuje on powrót po kilku dniach do pełnej aktywności zawodowej oraz seksualnej.Chirurg urolog

Zabieg metodą endoskopową przy użyciu czerwonego lasera może być przeprowadzony u chorych ze znacznym przerostem stercza, gdyż brak jest konieczności poddania się zabiegowi „otwartemu”. Laserowe leczenia prostaty można wykonać też u pacjentów, którzy ze względu na stan ogólny i obciążające choroby współistniejące zostali zdyskwalifikowani od innych metod leczenia operacyjnego. Można go również wykonać u pacjentów z zaburzeniami krzepnięcia krwi, przyjmującymi leki rozrzedzające krew, czy też tych, którzy ze względów religijnych nie mogą mieć przetaczanej krwi, ponieważ jest to zabieg bezkrwawy. Wszczepiony kardiowert-defibrylatorem nie stanowi przeciwwskazania.

Ryzyko powikłań śródoperacyjnych oraz pooperacyjnych, zwłaszcza takich jak krwawienia, nietrzymania moczu, zaburzenia czynności seksualnych jest szczególnie niskie. Po laserowej operacji prostaty w pacjent wychodzi do domu na drugi dzień po zabiegu bez cewnika, co zmniejsza ryzyko wystąpienia infekcji dróg moczowych. Średni czas hospitalizacji wynosi 2 dni. Przeprowadzone badania wykazały bardzo dobre odległe wyniki leczenia. Ryzyko reoperacji występuje u około 0,1% pacjentów.

Laser czerwony animacja

Laser czerwony przebieg operacji